Achter de schermen bij Roxann Art
Welkom op mijn blog. Hier neem ik je mee in mijn creatieve proces, het atelierleven in Middelburg en de zoektocht naar balans tussen kunst, loondienst en een eigen onderneming. Lees mee, laat gerust een reactie achter en ontdek de verhalen achter de portretten en handgemaakte kaarsen.
De schoonheid van een geleefd leven – inspiratie uit de ouderenzorg
Er is iets bijzonders aan het werken met oudere mensen. Iets wat me iedere keer opnieuw fascineert. Misschien is het wel de wetenschap dat ieder mens dat ik ontmoet een heel leven met zich meedraagt. Een leven vol verhalen, herinneringen, keuzes, liefdes, verdriet, geluk, verlies en bijzondere momenten. Verhalen die soms met veel enthousiasme worden verteld, soms voorzichtig naar boven komen en soms misschien helemaal niet meer in woorden te vangen zijn.
In mijn werk in de ouderenzorg ontmoet ik dagelijks mensen met ieder hun eigen geschiedenis. Geen verhaal is hetzelfde. Sommige verhalen zijn mooi, andere intens, verdrietig of juist verrassend. Maar allemaal hebben ze iets gemeen: ze hebben iemand gevormd tot wie hij of zij vandaag is.
Wat mij daarin misschien nog wel het meest raakt, is de enorme hoeveelheid levenservaring en wijsheid die deze mensen met zich meedragen. Achter iedere blik, iedere rimpel en iedere beweging schuilt een stukje geschiedenis. Soms hoef je niet eens een heel verhaal te horen om te voelen dat iemand veel heeft meegemaakt.
Ik vind het juist prachtig wanneer je aan iemand kunt zien dat er geleefd is.
De lijntjes rondom de ogen, de rimpels in een gezicht, een bepaalde oogopslag of de manier waarop iemand zijn hoofd houdt. Het zijn voor mij geen oneffenheden die weggewerkt moeten worden. Integendeel. Het zijn juist de details die iemand uniek maken. Ze vertellen iets over een leven dat geleefd is. Over lachen, huilen, zorgen, liefhebben en ouder worden.
Een wereld waarin alles perfect moet zijn
We leven in een tijd waarin perfectie bijna vanzelfsprekend lijkt te zijn geworden. We proberen er jong uit te blijven zien, werken oneffenheden weg, vervagen rimpels en passen onszelf steeds een beetje aan aan het beeld van hoe we zouden moeten zijn.
Op foto's worden lijntjes weggewerkt, huiden gladgestreken en kleine imperfecties gecorrigeerd. Alles moet mooi, strak en liefst zo perfect mogelijk zijn.
Maar wat blijft er dan eigenlijk over van datgene wat ons uniek maakt?
Juist die kleine imperfecties vertellen zoveel. Een gezicht zonder rimpels kan prachtig zijn, maar een gezicht waarin je een heel leven kunt lezen, heeft voor mij een heel andere schoonheid. Een schoonheid die niet in perfectie zit, maar in echtheid.
Misschien is dat ook wel waarom ik me zo aangetrokken voel tot realistische portretten. Ik ben niet op zoek naar een perfect gezicht. Ik ben op zoek naar karakter. Naar dat ene detail, die ene blik of die bijzondere uitdrukking die iets vertelt over de persoon achter het gezicht.
De verbinding tussen mijn werk en mijn kunst
Wat ik me steeds meer realiseer, is hoeveel mijn werk in de ouderenzorg en mijn liefde voor tekenen met elkaar verbonden zijn.
In de ouderenzorg leer ik mensen kennen. Ik krijg stukjes van hun leven mee en ben er op verschillende momenten voor hen. Er zijn dagen waarop alles goed gaat, waarop iemand geniet, lacht en mooie herinneringen ophaalt. Maar er zijn ook moeilijke dagen. Dagen waarop iemand verdrietig is, zich kwetsbaar voelt of juist even niet meer weet hoe de dag verder moet.
Je leeft mee met de mooie momenten, maar ook met de minder mooie. Je ziet mensen in al hun kwetsbaarheid, kracht, eigenheid en soms ook hun afhankelijkheid.
En juist dat vind ik zo bijzonder. Het leven is immers niet alleen maar mooi of gemakkelijk. Het bestaat uit zoveel verschillende lagen. Geluk en verdriet, kracht en kwetsbaarheid, zelfstandigheid en afhankelijkheid. Het hoort allemaal bij het mens-zijn.
Die ervaringen neem ik, bewust of onbewust, ook mee in mijn creatieve werk.
Wanneer ik iemand teken, kijk ik anders dan wanneer ik zomaar een gezicht voorbij zie komen. Ik ben voortdurend op zoek naar dat ene verhaal. Die ene blik die iets lijkt te vertellen. De karakteristieke lijnen in een gezicht, de uitdrukking rondom de ogen of juist die kleine asymmetrie die iemand zo herkenbaar maakt.
Ik wil niet alleen een gezicht natekenen. Ik wil proberen iets van de persoon vast te leggen.
Op zoek naar dat ene verhaal
Bij het maken van een realistisch portret kan ik uren bezig zijn met de kleinste details. Een schaduw, een lijntje, de structuur van de huid of de reflectie in een oog. Laagje voor laagje probeer ik het gezicht tot leven te brengen.
En misschien is dat wel het mooiste aan tekenen: dat je met iets eenvoudigs als potlood en papier zoveel kunt vertellen.
Ik ben niet op zoek naar een gezicht dat voldoet aan een bepaald schoonheidsideaal. Ik zoek juist naar datgene wat iemand bijzonder maakt. De kenmerken die je misschien op het eerste gezicht als imperfectie zou bestempelen, maar die bij nader inzien juist het mooiste onderdeel van een gezicht blijken te zijn.
Een diepe rimpel, een scheve glimlach, een doorleefde huid of een bijzondere oogopslag. Het zijn voor mij geen details die gecorrigeerd moeten worden. Het zijn details die het verhaal compleet maken.
En soms is het precies die ene blik die me raakt. Alsof er achter de ogen een heel leven verscholen ligt. Een verhaal dat je misschien nooit helemaal zult kennen, maar waarvan je toch iets kunt voelen.
De schoonheid van imperfectie
Misschien is dat uiteindelijk wat ik met mijn kunst wil laten zien. Dat schoonheid niet altijd zit in perfectie. Dat je niet jong, glad of foutloos hoeft te zijn om mooi te zijn.
Sterker nog, ik denk dat juist onze imperfecties ons menselijk maken. Ze laten zien dat we hebben geleefd, dat we ervaringen hebben opgedaan en dat we allemaal onze eigen weg hebben afgelegd.
Mijn werk in de ouderenzorg herinnert me daar iedere dag opnieuw aan. Het laat me zien hoeveel verhalen er schuilgaan achter de mensen die we soms zo gemakkelijk voorbijlopen. Hoeveel wijsheid, liefde, verdriet en levenservaring er in één persoon kan zitten.
En dat maakt dat ik iedere keer opnieuw met zoveel plezier naar mijn potlood grijp.
Want uiteindelijk wil ik niet zomaar een portret maken. Ik wil dat ene unieke vastleggen. Een stukje karakter, een herinnering, een blik die iets vertelt.
Niet ondanks alle imperfecties, maar juist dankzij die imperfecties.
Want misschien is dat wel de mooiste vorm van schoonheid: een gezicht waarin je kunt zien dat er écht geleefd is. 🤎
Waarom ik teken: verhalen tot leven wekken
Tekenen is voor mij altijd veel meer geweest dan alleen het op papier zetten van wat ik zie. Het is een manier om emoties, herinneringen en bijzondere momenten tastbaar te maken. Met potlood en papier probeer ik niet alleen een gezicht vast te leggen, maar juist ook datgene wat iemand of een dier zo uniek maakt. Een herkenbare blik, een kleine glimlach, de uitdrukking in de ogen of zelfs de kleinste details die een portret tot leven brengen.
Vooral het tekenen van realistische portretten heeft een bijzondere plek in mijn hart. Een portret van een geliefde, een familielid of een dierbaar huisdier is immers zoveel meer dan een mooie afbeelding. Het vertelt een verhaal, roept herinneringen op en kan een blijvende herinnering zijn aan iemand die je lief is. Juist dat maakt het voor mij zo bijzonder om deze tekeningen te mogen maken.
In dit blog neem ik je mee naar het begin van mijn passie voor realistisch tekenen. Hoe is deze liefde ontstaan, wat trekt mij zo aan in het vastleggen van mensen en dieren en waar haal ik telkens opnieuw mijn inspiratie vandaan? Ook vertel ik je wat er allemaal komt kijken bij het maken van een realistisch portret: van de eerste schets tot het zorgvuldig opbouwen van schaduwen, structuren en details.
Want achter ieder portret zitten uren van geduld, aandacht en liefde voor het vak. Laagje voor laagje ontstaat er iets bijzonders, totdat het papier langzaam tot leven lijkt te komen.
Het mooiste moment blijft voor mij uiteindelijk wanneer ik het eindresultaat bekijk en niet alleen een gelijkenis zie, maar ook iets van het karakter en de persoonlijkheid herken. Dat is precies wat tekenen voor mij zo waardevol maakt: niet zomaar iets namaken, maar een gevoel of herinnering vastleggen dat voor altijd gekoesterd mag worden.
Een vrije zaterdag… of toch niet?
Het is zaterdagochtend. Eindelijk een vrije dag! Geen verplichtingen, geen afspraken en vooral geen haast. Met een heerlijk kopje koffie nestel ik me even op de bank. Vandaag ga ik schilderen, neem ik me voor. Lekker mijn hoofd leegmaken, creatief bezig zijn en even helemaal opgaan in mijn eigen wereld.
Maar eerst rustig wakker worden. Dat kopje koffie moet natuurlijk wel even opdrinken.
En dan begint het…
Mijn telefoon licht op. Een paar appjes. Heb je straks tijd om gezellig koffie te drinken? Natuurlijk, gezellig! O, en als je toch nog even weggaat, wil je dan ook nog naar de winkel?
Tussendoor schiet me ineens te binnen dat ik de belastingaangifte nog moet doen. Want ja, een van de minder romantische kanten van een eigen onderneming is dat je niet één keer per jaar, maar iedere drie maanden aan de slag mag met de btw-aangifte. Ook dat hoort erbij!
Terwijl ik daarover nadenk, zie ik mijn kat doodleuk een vogel naar binnen brengen. Nou, fijn… daar kan ik ook nog achteraan. Eerst maar eens zorgen dat die vogel weer veilig naar buiten komt.
Met goede moed besluit ik eindelijk naar boven te gaan. Mijn schilderspullen wachten immers al op me. Maar halverwege de trap valt mijn oog op de volle wasmanden. En niet één. Nee, meerdere.
Een diepe zucht.
Ach, laat ik dat dan ook maar meteen even doen. Want als ik het nu niet doe, wanneer dan wel?
En zo verdwijnt het ene na het andere klusje op mijn lijstje. De wasmachine draait, de boodschappen zijn gedaan, de administratie wacht nog steeds en voor ik het weet is de hele ochtend voorbij.
Dan gaat de deurbel.
Onverwachte visite! Natuurlijk is dat gezellig. Een kopje koffie, even bijkletsen en voor je het weet ben je weer een hele tijd verder. Leuk hoor, maar ondertussen tikt de klok gewoon door.
Eindelijk… daar ga ik dan. Naar boven, richting mijn creatieve plekje.
De dag is inmiddels al half om. Ik installeer mezelf met een kop thee, kijk naar mijn schilderdoek en wacht op dat heerlijke gevoel van inspiratie.
Maar helaas.
Mijn hoofd is leeg. Of eigenlijk niet helemaal leeg, want het zit nog vol met alles wat ik die ochtend heb gedaan, wat er nog moet gebeuren en wat ik vooral niet mag vergeten.
De inspiratie? Die lijkt ergens onderweg te zijn achtergebleven.
En dat vind ik misschien nog wel het lastigste. Je neemt je voor om even tijd voor jezelf te maken, iets te doen waar je energie van krijgt, maar ondertussen wordt die tijd opgeslokt door alles wat het dagelijks leven van je vraagt.
Het is niet dat ik niet graag voor anderen klaarsta. Integendeel. En natuurlijk moet de was ook gedaan worden, de boodschappen gehaald en de administratie bijgehouden. Zeker als ondernemer komt er nu eenmaal veel kijken bij het runnen van je eigen bedrijf.
Maar soms vraag ik me af: waarom schuiven we de dingen die we zelf zo graag willen doen toch zo gemakkelijk naar het laatste plekje op de lijst?
Misschien moet ik de volgende zaterdag gewoon eens iets anders proberen. Eerst schilderen. De was kan wachten, de boodschappen lopen niet weg en die belastingaangifte hoeft ook niet per se op mijn vrije ochtend.
Want uiteindelijk is tijd voor jezelf geen verloren tijd. Het is juist ontzettend belangrijk om af en toe even stil te staan, op adem te komen en ruimte te maken voor de dingen waar je blij van wordt.
En mocht ik volgende week weer met een kop koffie op de bank zitten en denken dat ik eerst nog even rustig wakker moet worden…
Dan hoop ik dat ik mezelf eraan herinner dat die inspiratie niet vanzelf komt aanwaaien. Soms moet je er gewoon een beetje ruimte voor maken.
Ondernemen tussen loondienst en passie
Een eigen creatief bedrijf runnen naast een vaste baan in loondienst vraagt om passie, discipline en vooral veel liefde voor het vak. Hoe combineer je een druk dagelijks leven met uren geconcentreerd tekenen en kaarsen gieten? In dit openhartige blog vertel ik over de uitdagingen, de rustmomenten aan de tekentafel en het plezier van het opbouwen van een hechte community.